هدف: هدف از این مطالعه، بررسی نقش تعدیل حسی کف پا در کاهش اسپاستی ستیه اندام تحتانی کودکان فلج مغزی دی پلژی اسپاستیک می باشد.روش بررسی: این بررسی روی 24 کودک در دامنه سنی 4.5-2.5 سال در دو گروه کنترل و مورد صورت گرفت. ارزیابی تونوس عضلانی بوسیله معیار آشوورت تغییر یافته (Modified Ashworth)، دامنه حرکتی غیر فعال بوسیله گونیا متری طبق روش پدرتی (Pedretti) و سطح مرحله رشد حرکتی توسط معیار یوبت انجام شد. تمام کودکان در طی 10 هفته، دو بار (یکبار قبل از درمان و یکبار در پایان مدت درمان) مورد ارزیابی قرار گرفتند.یافته ها: کاهش اسپاستی سیته اکستانسور ران (P<0.1) و پلانتار فلکسور مچ پا (P<0.05) در گروه مورد بیشتر از شاهد بود. افزایش دامنه حرکتی غیر فعال فلکشن ران (P<0.1)، اکستنشن زانو (P<0.05) و دورسی فلکشن مچ پا (P<0.05) در گروه مورد بیشتر از شاهد بود. اختلاف معنی داری در کاهش اسپاستی سیته فلکسور زانو و بهبود سطح مرحله رشد حرکتی وجود نداشت. ارتباط معنی داری بین کاهش اسپاستی سیته اکستانسور ران با افزایش دامنه حرکتی غیر فعال فلکشن ران (P<0.05) و بهبود سطح مرحله رشد حرکتی (P<0.05) بدست آمد.نتیجه گیری: استفاده از تعدیل حسی کف پا در کودکان دی پلژیک اسپاستیک باعث کاهش اسپاستی – سیته در اندام تحتانی و در نتیجه افزایش دامنه حرکتی مفاصل اندام می گردد.

مقدمه و اهداف: تغییرات وضعیتی اندام تحتانی از جمله صافی کف پا می تواند منجر به تغییرات غیرطبیعی در راستای محور اندام تحتانی، وضعیت لگن و کمر شود. از آنجا که اعضاء بدن مانند یک زنجیره عمل می کند و هر قسمت روی قسمت دیگر تاثیرگذار است، این احتمال وجود دارد که تغییر در تراز پا با استفاده از کفی طبی و انجام تمرینات ورزشی کف پا در افراد مبتلا به صافی کف پا، بتواند باعث بهبود ارتفاع قوس طولی داخلی و اصلاح صافی کف پا شود که این خود می تواند با اصلاح محور اندام تحتانی، بر روی محور شیب لگن و قوس کمر تاثیرگذار باشد؛ بنابراین هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسی اثرات مثبت کفی طبی و تمرینات ورزشی عضلات داخلی کف پا بر روی صافی کف پا، زاویه لگن و لوردوز کمری می باشد. مواد و روش ها: جستجوی نظام مند بانک های اطلاعاتی IranMedex، Magiran، SID، PubMed، Science Direct و Scopus برای شناسایی مقالات چاپ شده و مطالعات صورت گرفته در زمینه اطلاح ساختارهای قوس کف پا، زاویه لگنی و لوردوز کمری با استفاده از کفی طبی و انجام ورزش های عضلات داخلی کف پا در افراد دچار صافی کف پا انجام شد. بانک اطلاعاتی Google Scholar نیز با هر دو زبان فارسی و انگلیسی و با کلیدواژه های مطالعه و بدون محدودیت سال انجام مطالعه، مورد جستجو قرار گرفت. تمامی فرآیندهای جستجو در مرداد و شهریور ماه سال 1395 انجام شد. یافته ها: تعداد 39 مقاله در این زمینه مورد بررسی قرار گرفت که بعد از حذف مقالات نامرتبط تعداد 5 مقاله مربوط به استفاده از کفی طبی و تعداد 6 مطالعه در زمینه تمرینات ورزشی عضلات کف پایی انتخاب شد. در مطالعه حاضر، همه مقالات اثر مثبت کفی طبی را در بهبود و کاهش علائم صافی کف پا و اصلاح راستای محور اندام تحتانی نشان داده اند. از طرفی دیگر هم مقالاتی که اثر انجام تمرینات ورزشی عضلات کف پا را در اصلاح قوس کف پایی مورد بررسی قرار دادند، به جز یک مورد، مابقی تاثیر مثبت این تمرینات را گزارش کردند. نتیجه گیری: نتایج مطالعه مروری حاضر نشان می دهد که هر دو روش استفاده از کفی طبی و انجام تمرینات ورزشی عضلات کف پایی با حمایت از قوس های کف پایی، در روند بهبود علائم صافی کف پا موثر است که احتمالا می تواند منجر به تغییر راستای محور اندام تحتانی، زاویه تیلت لگنی و لوردوز کمری شود. البته برای نتیجه گیری دقیق تر نیاز به مطالعات بیشتری در این زمینه می باشد.

مقدمه و هدف: ساختارهای متفاوت پا با تفاوت در عملکرد آن در حین حرکت در ارتباط است. هدف از این مطالعه مقایسه الگوی توزیع فشار کف پایی دوندگان با ساختارهای متفاوت کف پا بود. روش کار: 60 مرد و زن با ساختارهای پای صاف، گود و نرمال در این مطالعه شرکت کردند. شرکت کنندگان در مسیر 17 متری مورد مطالعه 6 بار با سرعت 3/3 متر بر ثانیه دویدند. حداکثر فشار کف پایی، حداکثر نیروی کف پایی و ایمپالس وارد بر نواحی مختلف پا و همچنین نسبت نیروی داخلی-خارجی و درصد زمانی هر یک از فازهای استانس با استفاده از دستگاه فوت اسکن اندازه گیری شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون های آماری ANOVA و MANOVA با آزمون تعقیبی بنفرونی در سطح معناداری0/05 استفاده شد. یافته ها: افراد با کف پای صاف توزیع بار بیش تری در نواحی انگشت شست، انگشتان کوچک، متاتارسال دوم و وسط پا نسبت به افراد دارای پای گود و نرمال داشتند (0/05>P). همچنین، بارهای وارد بر گروه پای گود در نواحی متاتارسال پنجم، بخش خارجی و داخلی پاشنه از گروه های پای صاف و پای نرمال بیش تر بود (0/05>P). نتیجه گیری: به نظر می رسد که افراد با ساختارهای متفاوت کف پا الگوی توزیع فشار متفاوتی را نسبت به یکدیگر به نمایش می گذارند. مطالعات آتی برای بررسی سایر اثرات مختلف تفاوت در ساختار پا به خصوص در زمینه شناسایی آسیب های متفاوت برای افراد هر گروه لازم است.

اگر چه شیوع دقیق کف پای صاف در کودکان به خوبی مشخص نیست، اما به نظر می رسد که شایع ترین مساله ارتوپدی است که در طب اطفال مشاهده میشود. همه کودکان با کف پای صاف متولد میشوند و بیشتر از 30 درصد آنها دچار بد شکلی (دفورمیته) کالکانئووالگوس در پا در بدو تولد هستند. این عارضه اغلب دردناک نبوده و عموما بدون درمان بهبود می یابد هر چند در موارد نادر ممکن است نیاز به گرفتن گچ اصلاحی برای بهبود آن باشد. مهمترین نکته در بررسی کف پای صاف برای متخصصین اطفال افتراق بین انواع انعطاف پذیر و غیر قابل انعطاف میباشد. به علاوه می بایست بین انواع دردناک و بدون درد نیز افتراق قایل شد. بیشتر موارد کف پای صاف که به متخصص اطفال مراجعه میکنند از نوع انعطاف پذیر بوده که نیاز به درمان ندارند. از طرف دیگر اغلب موارد کف پای صاف نیازمند اقدام جراحی مانند کونژنیتال ورتیکال تالوس، کوآلیشن استخوان های مچ پا و پای Skew به صورت غیر قابل انعطاف می باشند. اقدام جراحی برای کف پای صاف انعطاف پذیر به ندرت مورد نیاز است. قوس طولی کف پا در بدو تولد وجود ندارد و اغلب به آهستگی در دوران کودکی تا سن 5 تا 6 سالگی تکامل مییابد. وجود پشتیبان (support) خارجی در این پروسه تکاملی نقشی ندارد. در بعضی موارد فرایند تکاملی قوس کف پا بیشتر طول میکشد ولی همچنان برای کودک بدون عارضه و علامت است. اعمال جراحی زیادی برای اصلاح و ایجاد قوس طولی کف پا شامل ترانسفرهای تاندونی متعدد ذکر شده اند که هیچکدام به عنوان عمل جراحی استاندارد مورد قبول نیستند. همین مساله در مورد انواع مختلف ساپورت ها و کفش های اصلاحی صادق است. باید به خاطر داشت که کف پای صاف دردناک نیاز به درمان دارد که در اغلب موارد با استفاده از پشتیبان های مختلف انجام می شود هر چند در موارد نادر ممکنست اقدام جراحی ضروری باشد. اگر چه در اغلب موارد کف پای صاف در کودکان، والدین نگران هستند، کودک بدون علامت بوده و نیاز به هیچگونه درمانی ندارد لذا در این موارد بهترین اقدام درمانی گذاشتن وقت برای متقاعد کردن خانواده به این نکته است که کودک نیاز به هیچ درمانی ندارد.

یکی از نتایج پردازش تصویر، استخراج برخی ویژگی های خاص جهت به کار بردن آنها به منظور شناسایی است. با توجه به این که نوزاد به طور متوسط شش ماه در محلول آمنیوتیک داخل رحم به سر میبرد. به هنگام تولد، فاقد اثر انگشت قابل تشخیص است و لذا به منظور شناسایی نوزاد در مواقع خاص، از الگوی موجود بر روی کف پای وی استفاده می شود.الگوی موجود معمولا به صورت خطوطی در جهات مختلف و گاه متقاطع است. در این مقاله برای هر تصویر کف پای راست نوزاد این خطوط بعد از واضح سازی توسط تبدیل رادون (Radon Transformation) شناسایی می شوند  و با خوشه بندی در فضای رادون ، خطوط با مقدار رادون بیش تر انتخاب شده ، سپس در فضای مکانی بر روی تصویر واضح سازی شده پس نمایش می شوند. درنهایت با استفاده از تعیین  فاصله اقلیدسی نقاط (متناظر خطوط) در فضای رادون، یک تصویر مجهول از میان تصاویر موجود در بانک تصاویر شناسایی می شود. با توجه به بررسی های به عمل آمده این پژوهش برای اولین بار بر روی کف پای نوزاد انجام می شود و با به کارگیری برخی الگوریتمهای جدید استخراج ویژگی، می تواند مورد استفاده مراجع ذی صلاح تشخیص هویت قرارگیرد.

زمینه و هدف: اندازه گیری قوس داخلی پا به عنوان مهم ترین مرجع برای مشخص کردن ناهنجاری های پا و پیگیری روند درمان به شمار می رود و استفاده از شاخص های اثر پا به عنوان متداول ترین روش برای ارزیابی قوس داخلی پا شناخته می شود. این مطالعه با هدف بررسی پایایی جعبه عکسبرداری کف پا در اندازه گیری منتخبی از شاخص های اثر پا انجام شده است. روش تحقیق: طراحی جعبه عکسبرداری کف پا با دوربین و بر اساس تکنیک پردازش تصویر می باشد. به منظور تعیین پایایی وسیله جدید تعداد 30 آزمودنی زن و مرد به صورت تصادفی با میانگین سنی 25.33±3.08 سال، وزن 61.53±9.60 کیلوگرم، قد 168.23±9.16 سانتی متر و شاخص توده بدنی 21.70±2.32 از میان جامعه آماری انتخاب شدند. اندازه گیری شاخص های اثر پا 3 روز متوالی تکرار شدند. برای تعیین پایایی جعبه عکسبرداری کف پا از ضریب همسانی درونی (ICC) و خطای استاندارد اندازه گیری (SEM) در سطح معنی داری 0.05> p استفاده گردید. یافته ها: ضریب همسانی درونی بین 3 بار اندازه گیری در تمامی شاخص ها بسیار قوی (عالی) بود. بیشترین پایایی مربوط به شاخص استاهلی (0.96= ICC) و سپس به ترتیب شاخص قوس (0.95= ICC)، شاخص چیپائوکس اسمیراک (0.95= ICC) و شاخص اثر پا (0.94= ICC) بود. نتیجه گیری: نتایج این تحقیق نشان دادند که جعبه عکسبرداری کف پا در سنجش شاخص های رایج اثر پا وسیله ای پایا می باشد، لذا استفاده از این وسیله برای اندازه گیری دقیق و سریع شاخص های اثر پا در مراکز درمانی و تحقیقاتی توصیه می شود.

مقدمه: صافی کف پا یکی از شایع ترین اختلالات اسکلتی است که علاوه بر عملکرد پا، بر تنظیم راستای مفاصل مچ، زانو و هیپ نیز تاثیر می گذارد. بر اساس مطالعات موجود، الگوی راه رفتن افراد مبتلا به صافی کف پا با افراد سالم متفاوت است، اما تفاوت های موجود در تعادل و تاثیر کفی طبی بررسی نشده است. بنابراین هدف از این مطالعه، بررسی تعادل افراد مبتلا به صافی کف پا، با و بدون استفاده از کفی طبی بود.مواد و روش ها: در مطالعه کارآزمایی بالینی حاضر، تعداد 40 نفر از دانشجویان دختر دانشگاه علوم پزشکی اصفهان در دو گروه سالم و مبتلا به صافی کف پا شرکت داشتند. برای اندازه گیری مرکز فشار از یک صفحه نیروی Kistler استفاده شد. تعادل با محاسبه نوسان مرکز فشار، طول مسیر و سرعت در راستای داخلی - خارجی و قدامی - خلفی به دست آمد. تفاوت بین دو گروه با و بدون کفی طبی چرمی توسط آزمون Two sample t و Paired t ارزیابی شد (a=0.05).یافته ها: تفاوت قابل توجهی در تعادل بین افراد سالم و افراد مبتلا به صافی کف پا بر اساس سرعت مرکز فشار در صفحات قدامی- خلفی و داخلی - خارجی و سرعت کل مشاهده شد. مقدار میانگین سرعت کل مرکز فشار طی ایستادن با و بدون کفی طبی، 1645.42±160 و 2752±683 میلی متر بر دقیقه بود (P<0.05).نتیجه گیری: افراد مبتلا به صافی کف پا به دلیل از دست دادن تنطیم راستای ساختار پا و کاهش درک حرکتی لیگامان ها و تاندون های پا در مقایسه با افراد سالم، تعادل کمتری طی ایستادن دارند. به نظر می رسد که کفی طبی سبب بهبود تنظیم راستای ساختار پا و کاهش نیروهای وارد بر لیگامان ها و در نتیجه بهبود تعادل می شود.

مقدمه: تغییرات فیزیولوژیک جسمی و روانی مربوط به بارداری، تمام سیستمهای بدن مادر از جمله دستگاه گوارش را تحت تاثیر قرار می دهد. از میان مشکلات گوارشی، تهوع، استفراغ، سوزش سر دل و یبوست از شایع ترین شکایات زنان در دوران بارداری است. امروزه استفاده از شیوه های غیر دارویی و غیر تهاجمی به عنوان یک اولویت در درمان مشکلات گوارشی در دوران بارداری مطرح است لذا پژوهشگر بر آن شد تا تحقیقی را با هدف تعیین تاثیر رفلکسولوژی کف پا بر شدت یبوست زنان باردار انجام دهد. روش کار: این پژوهش یک مطالعه کار آزمایی بالینی دو گروهه است که در سال 1384-1385 در مادران باردار مراجعه کننده به مراکز بهداشتی و درمانی شهر رامسر انجام شد. 120 زن باردار و مبتلا به یبوست در دو گروه آزمون و شاهد مورد مطالعه قرار گرفتند. از روش نمونه گیری برای انجام مطالعه و به منظور جمع آوری داده ها از فرم مشخصات فردی و پرسشنامه بررسی یبوست، استفاده شده است. اطلاعات جمع آوری شده با استفاده از آمار توصیفی و جداول توزیع فراوانی و آزمونهای تی و کا دوی پردازش گردید. نتایج: آزمون تی زوج تفاوت معنی داری بین میانگین و انحراف معیار یبوست در بعد و قبل از رفلکسولوژی در گروه آزمون نشان داد (P:0.000) در صورتی که بین میانگین و انحراف معیار شدت یبوست در آغاز و پایان مطالعه در گروه شاهد تفاوت معنی داری دیده نشد. نتیجه گیری: با توجه به شیوع یبوست در بارداری و تاثیر رفلکسولوژی در کاهش یبوست، لزوم توجه به رفلکسولوژی به عنوان یک روش درمانی مکمل و جانشین نمایان گردید.